~ Chapter twenty-four.

(Poniedziałek, 4 czerwca)
Obudziłam się sama w łóżku, było tak nieprzyjemnie zimno... Usiadłam, przetarłam oczy i zobaczyłam skąd powód zimnych nóg... OTWARTY BALKON.. wstałam i zakładając bluzę Zbyszka na ramiona wyszłam na świeże powietrze... na leżaku leżał z książką Zbyszek. - zapewne ją czytał.
- Cześć śpiochu - przywitał mnie buziakiem.
- Cześć... nie jest ci zimno - spojrzałam na jego odzienie... bokserki i koszulka.
- Jest ponad 20 stopni skarbie... Chodź przytulę cię.. - złapał mnie za rękę i posadził sobie na kolanach.
Siedzieliśmy tak ponad 15 minut w ciszy.. ciekawe o czym myślał...
- O czym myślisz ? - spytałam po dłuższym zastanowieniu.
- O tym jak wspaniale będzie się codziennie budzić koło ciebie, o tym jak śliczne, mądre będą nasze dzieci, o tym jaki będziemy mieli dom, o tym jak będzie wyglądał nasz ślub, w co będziesz ubrana ty a w co ja, o tym kogo zaprosimy... myślę o tym jak bardzo cię kocham. - powiedział to i złączył nasze usta w pocałunku.
- Kocham cię Zbyszek... ale teraz tak mi podsunąłeś taką myśl... chodźmy coś zjeść ? - spytałam twierdząco, wstałam mu z kolan i pognałam się przebrać.

Zeszliśmy na stołówkę za rękę, usiedliśmy samotnie w oddalonym od wszystkich stoliku i pochłanialiśmy nasze śniadanie.
- Co mamy zamiar dzisiaj robić ?
- Pozwiedzać ? - spytał.
- Nieeee... nie lubię zwiedzać... spędźmy te chwile razem tylko we dwoje.... - uśmiechnęłam się sugerując...
- Niech ci będzie - poruszał śmiesznie brwiami. - pomyślał chwilę - KRZYSIEK CI POWIEDZIAŁ ?!
- O czym ?
- O tym że oni też tu przyjeżdżają ?
- Pierwsze słyszę - powiedziałam zawiedziona... - myślałam że spędzimy te chwile razem... sami. - wstałam z krzesła i wybiegłam smutna na dwór... on pobiegł za mną.
Złapał mnie za rękę i odwrócił do siebie.
- Spędzimy ten czas razem... Myślisz że Krzysiek chciałby tu przyjechać z Iwoną żeby się z nami bawić ? Że Piotrek przyjechałby tu z Olą gdyby chcieli pobyć z nami ? Myślisz że żona Oliega załatwiałaby opiekunkę do dzieci żeby nie pobyć sam na sam ze swoim mężem ? Myślisz że ja jechałbym z tobą tutaj gdybym miał pewność że oni nam będą przeszkadzali ? Otóż nie... wybrałbym inne miejsce... Ale oni wszyscy chcą spędzić czas sam na sam ze swoimi kobietami... Oczywiście będziemy się z nimi od czasu do czasu widywać ale nie CAŁY czas.... - przytulił mnie, a mi zrobiło się głupio że wcześniej tak zareagowałam. - widziałaś ich dzisiaj ?
- Nie, to oni tu są ?
- No właśnie... przylecieli 3 godziny później od nas a ty nawet ich nie zauważyłaś...
- Przepraszam że tak naskoczyłam... ale przyzwyczaiłam się do tego że wybierasz kolegów zamiast mnie.
- Ale to się zmieniło... od niedawna to ty jesteś na pierwszym miejscu. - pocałował mnie i poszliśmy z powrotem do hotelu a tam na hollu spotkaliśmy Piotrka z Olą.
- Cześć wam - przywitaliśmy się.
- Jak mijają wakacje ? - spytałam z uśmiechem... co jak co ale tak szczęśliwego Pita to trudno zobaczyć.
- Dobrze, dobrze... właśnie idziemy na plażę.... idziecie z nami ? - spytała Ola.
- Nie dziękujemy ale nie skorzystamy... Chcemy pobyć sami. - odpowiedział za mnie Zbyszek.
Weszliśmy po schodach i spotkaliśmy Iwonę z Krzyśkiem....
- Siemaneczko ! - przywitał nas wesoły jak zawsze Igła.
- No Siemka... jak widać kamera wakacji nie ma... - zaśmiałam się.
- No a jak... trzeba się potem dzieciakom pochwalić co z mamą robiliśmy na wakacjach...
- Mam nadzieję że tych scen w sypialni nie nagrywasz... - zaśmiał się Zbyszek.
- Oj Zibi, Zibi ty nas nie ucz jak mamy dzieci wychowywać... przynajmniej teraz póki dziecka nie masz... no chyba że Martusia jest w ciąży...
- I jeszcze czego ? - zaśmialiśmy się i pożegnaliśmy... ale to nie był koniec... następnie spotkaliśmy Oliega z żoną...
- Hello ! - przywitaliśmy się.
- No hej.
- Niech zgadnę wybieracie się na plaże ? - strzeliłam.
- Nie, idziemy pozwiedzać ! - zaśmiała się żona Oliega.
- To my nie przeszkadzamy... - wyminęliśmy ich i pobiegliśmy do pokoju by już nikogo nie spotkać...
Do biegliśmy do pokoju i rzuciłam się na łóżko.... a Zbyszek na mnie (dalej chyba możecie sobie wyobrazić) .
_______________________________________________
Tak więc wiem że nie szaleję z długościom rozdziałów, ale są......i jak to się mówi Z DWOJGA ZŁEGO LEPIEJ W TĘ STRONĘ ! :) Miłego czytania życzę... i proszę aby ci którzy chcą być informowani podpisali się pod postem : INFORMACJA !  Za utrudnienia : PRZEPRASZAM :*

~ Chapter twenty-three.

(Sobota, 2 czerwca)
(Po Meczu)
- Gratuluje ! - powiedziałam najgłośniej jak umiałam, chociaż pewnie połowa albo większość mnie słyszała, ale mi zależało TYLKO I WYŁĄCZNIE na tym żeby MÓJ mężczyzna mnie usłyszał.
- To tylko i wyłącznie twoja zasługa - powiedział mi do ucha tak bym tylko ja mogła to słyszeć.
- Ja tu tylko jestem, ty grałeś. - uśmiechnęłam się.
- Bez ciebie bym nie grał, napędzasz mnie gdy na ciebie patrzę, kochanie - pocałował mnie i okręcił w okół własnej osi.
- Nie żebym zabraniała ci świętować, ale nie pij błagam, jutro wyjeżdżamy, od razu po tym spotkaniu z ludźmi. - oddał mi uśmiech i pocałował mnie w czoło.
- Dla ciebie wszystko skarbie. Pozwól że już pójdę świętować z drużyną, poczekaj pod halą dobrze ? - spytał trochę bardziej stwierdzając i odszedł zostawiając mnie samą. Wydaje się to normalne i pewnie jest ale mi było przykro że poszedł do kolegów zostawiając mnie samą, wiem że powinien się cieszyć... ale dlaczego nie ze mną ? Dlaczego nie zabrał mnie ze sobą i nie świętował ze mną i z kolegami ?.... A zresztą.

Czekałam jak kołek pod halą już ponad pół godziny.....
Postanowiłam że dłużej nie wytrzymam.... przecież było zimno no nie ?!
Wstałam z ławki i poszłam wcale nie wolnym krokiem do domu.... on oczywiście mnie nie dogonił....
...Nie dzwonił.... Nie przyszedł....

Wstałam rano trochę przybita... przecież nie wiedziałam co ze Zbyszkiem, a dzisiaj mieliśmy wyjeżdżać o 12 ma spotkanie na którym miałam być z nim, ale nie przyszedł a już 11.... miał przyjść....
Ubrałam Lu i wraz z Shelby i Roksaną wyszłyśmy z domu... on nie przyszedł ale ja nie zamierzam rezygnować pójdę tam, i co prawda nie będę stać z nim na scenie tylko na widowni wśród wszystkich spoconych ludzi.... ale będę tam.

Gdy doszłyśmy nie było już prawie miejsc przy scenie... ale może to i lepiej ?
Stałyśmy jakieś 15 metrów od sceny gdy rozdzwonił się mój telefon.... Zbyszek...
Był sens odebrać ?.... W tamtej chwili nie.... nie odebrałam.

Dojechał autobus, weszli na scenę był Krzysiek z dziećmi i z Iwoną, był Piotrek z dziewczyną, był Paul z żoną, był Olieg z żoną i dziećmi....a on był sam... miał okulary na nosie.... pił....

Stałam tak wbita w podłoże, patrzył przybity w podłogę, potem podszedł do niego Krzysiek coś mu powiedział, podniósł głowę, rozglądał się.... szukał kogoś.

Potem każdy miał coś do powiedzenia : dziękowali i prosili, przepraszali i kochali publiczność.... potem mikrofon wziął on.
- Tak jak wszyscy chciałbym wam podziękować za całodobowe trzymanie kciuków, zdarte gardła nieprzespane noce, chciałbym też was prosić żebyście nadal kibicowali nam... nieważne jaki to będzie skład, przepraszam was także za wszystkie stracone punkty, za moją agresje i brak stabilności - mówił to inaczej niż wszyscy był smutny, nie było tego widać to było słychać - ale to nie wszystko... to do ciebie Marto, wiem że tu jesteś, wiem że nie odpuściłabyś sobie tego, pomimo iż ja po ciebie nie przyszedłem.... tobie także chciałbym podziękować za bycie przy mnie w tych trudnych chwilach, w sytuacjach bez wyjścia, byłaś przy mnie, przepraszam cię za wczoraj za to że odszedłem by bawić się z kolegami nie zabierając ciebie ze sobą, za to że nie dotrzymałem obietnicy, że nie zadzwoniłem, nie przyszedłem.... przepraszam, i  proszę ciebie o wybaczenie.... i choć wiem że teraz stoisz koło Roksany, Lu, Shelby i z całej siły ściskasz smycz by nikt koło ciebie nie wiedział że to o tobie, żeby nikt nie wiedział że się denerwujesz.... to chciałbym byś czekała na mnie w tym miejscu w którym czekasz, chcę także żebyś pojechała ze mną dziś tak jak się umawialiśmy.... wiem że zawaliłem ale przepraszam, nie tylko ciebie bo i was że zabieram czas.... Marta Kocham Cię ! - wykrzyknął na całe gardło patrząc mi w oczy... odszukał mnie wzrokiem i wiedział jak na mnie działają jego słowa.... rozległy się brawa on patrzył na mnie a mi z oka ciekła łza....lecz tego już nie dojrzał....
I stałam tak w miejscu jak kołek a on zbiegł ze sceny i grzecznie przepraszając przepchnął się przez ludzi i przykleił mi się do ust co wywołało większe poruszenie wśród publiczności i siatkarzy.
Złapał mnie za rękę i wprowadził na scenę...

Po całej uroczystości pojechaliśmy do mnie ja zabrałam walizki i pożegnałam się z siostrą i siostrzenicą i wyszliśmy on miał już wszystko, pojechaliśmy na lotnisko i po dwugodzinnym czekaniu siedliśmy obok siebie  w samolocie.....
Zaczęły się wakacje mojego życia.
------------------------------------------
Jest BARDZO KRÓTKI  wiem ale nie mam weny jak nie komentujecie a nie komentujecie więc nie mam weny.
Zapraszam :

~ Chapter twenty-two.

(Czwartek, 31 maja)
Dochodziła godzina 12... a ja leżałam jeszcze w łóżku i myślałam jak to będzie jak Zbyszek pojedzie na tą całą Ligę Światową. Jak będziemy się kontaktować, rozmawiać ze sobą, patrzeć na siebie, całować się ?
Z moich jakże cudownych, a przy okazji zniechęcających myśli wytrąciło mnie lekkie pukanie do drzwi, przez które chwile potem pojawiła się Roksana.
- Cześć siostra. - usiadła koło mnie i posłałam mi delikatny uśmiech. - Wiesz co ? Pomyślałam że czas zakończyć tę głupią kłótnie, przecież jesteśmy siostrami no nie ? Wiem że zachowywałam się nie odpowiedzialnie, ale ja nie wytrzymuje bez ciebie, nie mam się do kogo odezwać, wszystko się wali.... Przepraszam - zaczęła płakać, a ja delikatnie ją przytuliłam.
- Hej, już dobrze...
- Właśnie że nic nie jest dobrze... Jestem w ciąży - mówiła już totalnie zapłakana.... a mnie normalnie zamurowało.
- Ale jak to jesteś w ciąży ? - spytałam nadal ją przytulając.
- No normalnie, tak jak poprzednio....
- Kto jest ojcem ?
- Brat Grześka... - czyli ona wie że on mi to powiedział...
Nie odpowiedziałam tylko nadal ją przytulałam...

- Marta ! - zawołała mnie z przedpokoju Roksana.
Wyszłam ze swojego pokoju a oczom mym okazał się Zbyszek.
Stał z moją walizką w ręce.
- Przywiozłem zgubę. - posłał mi czarujący uśmiech.
- Chodź - zaprosiłam go do mojego pokoju.
Rozłożył się (mam nadzieję wygodnie) na moim łóżku, a ja usiadłam obok niego.
- Roksana jest w ciąży. - powiedziałam prawie nie słyszalnie.
- Z kim ?
- Yyyy... ZbratemGrześka - powiedziałam cicho.
- To on ma brata ?! - powiedział jakby w ogóle nie zainteresowany poprzednią informacją.... to bolało....
- Przyrodniego... Ale Zbyszek posłuchaj mnie Roksana jest w ciąży... Za 2 tygodnie przyjeżdża Julka, a ja z tobą teraz wyjeżdżamy... - miałam dokończyć ale mi przerwał.
- No właśnie co do wyjazdu... bo my nie koniecznie wrócimy od razu tutaj... znaczy ja na pewno tu nie wrócę... I pomyślałem że ty pojechałabyś ze mną na te mecze w Polsce..
- Pewnie bym się zgodziła... Ale teraz ta sprawa z Roksaną...
- To jej sprawa nie sądzisz ? Po pierwsze POWINNI SIĘ ZABEZPIECZAĆ, a szczególnie po tym jak już raz zaszła przez przypadek w ciążę, po drugie to ona sprowadziła sobie na głowę tą Julkę ! Skarbie nie rezygnuj ze mnie dla Roksany...
- Roksana to moja siostra ! - powiedziałam to chyba ciut za głośno, bo w domu zrobiło się przerażająco cicho... czyli będę się musiała tłumaczyć przed młodszą siostrą dlaczego rozmawiałam na jej temat z moim Zbyszkiem.
- Czyli odpowiedź brzmi nie ? - spytał dość złym głosem.
- Nie, to znaczy tak, znaczy się pomyślę ale raczej tak - nie wiedziałam jak to powiedzieć - ygh raczej pojadę z tobą. - uśmiechnął się do mnie i lekko musnął moje usta.
- Masz ochotę iść ze mną do Krzyśka... na taki męski wieczór ?
- Ja raczej jestem kobietą - uśmiechnęłam się z irytacją.
- No tak ale mile widziane są kobiety mężczyzn. - podszedł do mojej szafy i wyciągnął moją ukochaną sukienkę i czarne ukochane szpilki...
- Mówiłeś że to zwykły wieczór... a nie bankiet. - patrzyłam trochę zawiedziona tym strojem... co prawda uwielbiałam go ale nie na taką okazję... ostatni raz miałam na sobie tę sukienkę.... na chrzcie Lu.
- Ale skarbie będziesz tam jedyną kobietą.... Wskakuj w to i nie gadaj.
Zaśmiałam się cicho i poszłam na łazienki... po 15/20 minutach pojawiłam się w tym ''odświętnym'' stroju...
- Idziemy ? - spytałam i poszłam w stronę drzwi.

Zbyszek bez pukania wszedł do rezydencji Ignaczków...
- Siemano ! - przywitał się i wszedł ze mną za rękę do salonu gdzie siedział : Krzysiek, Piotrek, Grzesiek, Paul i Olieg. - Cześć - przywitałam się niezbyt śmiało.
- O Marta, nie spodziewaliśmy się ciebie - przywitał mnie Igła.
- Sama dopiero co pół godziny temu się dowiedziałam. - posłałam im lekki uśmiech i zajęłam miejsce obok Zbyszka na kanapie.
Wieczór minął szybko i przyjemnie, a co dziwo obszedł się bez alkoholu !
Gdy wróciłam do domu panowała grobowa cisza, no może przerywana cichym pochrapywaniem Lu i Roksany... Przebrałam się szybko w piżamę i położyłam się spać...
-------------------------------
Przepraszam że tak długo zwlekałam z tym rozdziałem ! Nie mam czasu teraz tego wszystkiego pogodzić ! Przepraszam :)

~ Chapter twenty-one.

(Środa, 30 maja)
Szłam powolnym spacerkiem wraz z Lu i Roksaną gdy rozbrzmiał się mój telefon... wyjęłam go i odebrałam bez czytania.
- Słucham ?
- Co tak poważnie skarbie ? - spytał rozbawiony Zbyszek.
- A to ty... Czego chciałbyś ?
- Ciebie, przyjdź do mnie - wyobraziłam go sobie przygryzającego wargę.
- Ja w przeciwności do ciebie idę właśnie do Kościoła.
- Po co ? Dzisiaj jest środa, a nie niedziela. - powiedział przemądrzale.
- Jest Boże Ciało idioto !
- To dzisiaj ?!...
Nie słuchałam co mówił tylko rozłączyłam się, wyłączyłam telefon i schowałam go do kieszeni w spodniach.

Po przemarszu poszłam prosto do domu i rzuciłam się na łóżko nie gadając z nikim... muszę przyznać że moje kontakty z Roksaną są do dupy... no ale mówi się trudno i żyje się dalej.

Pogoda była ohydna ! Jak może być tak zimno w CZERWCU ?! Mam nadzieję że tam gdzie jadę ze Zbyszkiem będzie świetna pogoda.

Zasnęłam o godzinie 16 a obudziłam się o 19.04... przebrałam się i postanowiłam że się przejdę.
Musiałam oczywiście ubrać się grubo bo jak mówiłam na dworze jest cholernie zimno.
- Gdzie wychodzisz ? - zapytała mnie oschle Roksana.
- Nie twoja sprawa. - nie patrząc na nią wyszłam i zamknęłam drzwi z hukiem... PRZEPRASZAM SĄSIEDZI ALE TEGO WYMAGAŁA SYTUACJA

Szłam powoli parkiem... było jeszcze jasno... jest w końcu koniec wiosny no nie ?
Usiadłam na ławce i myślałam o sobie, Zbyszku i o nas... O Roksanie, o Lu, o wakacjach i o wszystkim...
Ławka ugięła się lekko pod kogoś ciężarem.
- O czym myślisz ? - powiedział ktoś z tak bardzo znanym i nielubianym głosem.
- Kubiak ? Czego ty tu ?
- Myślałem że między nami już okey - popatrzył na mnie podejrzliwie.
- Myślisz że tak szybko zapomną o tym jak zachowywałeś się wcześniej ?
- Miałem taką nadzieję.
- Nadzieja matką głupich, a tu najwyraźniej wszystko się zgadza.
- Spadaj, teraz to ty jesteś chamska.
- Co u Zbyszka ?
- Jest zawiedziony że jedzie z tobą na wakacje i mnie opuszcza.
- Spieprzaj ! - powiedziałam śmiejąc się, zaczynałam go lubić - co robi teraz ?
- Nie wiem pewnie pieprzy się z jakąś seksowną blondynką. Kazał mi się przejść.
Już chciałam coś powiedzieć ale obok nas pojawiła się sylwetka mojego mężczyzny. Posłałam Kubiakowi wzrok a'la ,,Jesteś głupi"
- Cześć kochanie - przywitaliśmy się długim pocałunkiem.
- Co wy tu robicie ? - spytałam patrząc na mojego ukochanego.
- Poszliśmy po zapas piwa - powiedział i uniósł do góry zgrzewkę tyskiego.
- To ty nie wolisz Okocim ?
- Wole ciebie. A ty co robisz tak sama ?
- Nie jestem sama, jestem z wami ?
- To idź już do domu żeby cie nikt nie zgwałcił.
- Musicie mnie odprowadzić - popatrzyłam na mnie prosząco.
- No to chodźmy.
- A tak w ogóle to miałeś mi walizkę przywieźć...
- Oj tam oj tam.
_________________________
Taki beznadziejny ! NIE MAM WENY  przepraszam*-*

~ Informed

Przepraszam że kombinuję i wam zawracam w głowie...

Pod tym postem proszę zostawiać komentarze z informacją Kogo i Gdzie mam informować o nowych postach ! 

Od razu mówię że wcześniejsze prośby nie są brane pod uwagę... 

Należy napisać JESZCZE RAZ !